- امید رو میخوام بهش برسم، از امیر غافل میشم

- به امیر میخوام برسم، از امید عقب می مونم

- درس که هیچی- تعطیله

- شوهر هم که کلا ول کردم فی امان شیطان

- از هر طرف نرفته به بن بست می رسیم / لعنت به روزگار من و روزگار من و باز هم روزگار من

اداره ام. حال هیچی هم ندارم. تاریخ پیش فرض برنامه روبروم, دی ماه هشتاده. این تاریخ هر بار من رو به سیاه چاله خاطرات اون ماه پرتاب میکنه. وقتی آپاندیسم رو عمل کردم و وقتی که عاشق بودم.

گور باباش. امروز رو بچسبم. بورس منفی خوردم و از این همه حماقت خودم خسته ام که میتونستم بفهمم باید بفروشم و وقت نداشتم تا بفهمم.

امروز بیستم خرداد 99.امیر یک سال و نیمه است. واکسنش رو فعلا نمیزنم.

مادر که شدم کلا دنیام فرق کرد. یه جوری نسبت به همه بچه ها احساس مادری دارم. از دیدن بچه های کوچولو زیر آفتاب که تو بغل مادرشون بی هوشن و مادره داره گدایی می کنه اشکم ناخودآگاه در میاد. دلم می خواد یه شهر درست کنم همه این بچه ها رو ببرم اونجا و بهشون

راه رفتن روی زمین برام سخت شده. احساس میکنم دارم متلاشی میشم. از تصور ریزترین ذره ها در وجودم تا عظیم ترین کهکشان ها.

احساس میکنم باید مادر یه دختر میشدم. شما پسرها خیلی متفاوتید از من.

اگر بتونم خودم رو از کار بیرون بکشم عالی میشه

روزهای گرمیه. مرداد برای من همیشه خبرهای خوبی داشته. امسال مرداد اما نه. حداقل خبر بدی نداشتم. ارتباط با آدم ها برام سخته. دوست دارم با یک یا دو نفر نهایتا ارتباط داشته باشم. کسایی که از ارتباط باهاشون لذت ببرم. اما دور و بر من کلی آدم هست که باهاشو

سلام امیدم. نمی دونم وقتی بزرگ شدی چه دیدگاهی نسبت به مذهب داری. وقتی بچه اید خیلی خوبه. این چیزها براتون بی مفهومه. من تمام سعی ام رو می کنم تا بتونی بدون تعصب به مقوله دین و مذهب فکر کنی. اما محیط همراه نیست. من نماز می خونم. از هشت سالگی شروع کردم

چقدر تحمل محمد برام سخت شده. قبل ترها که از دستش عصبانی میشدم و کار به جیغ و دعوا میکشید راحت تر بود, اما الان که فقط نگاه میکنم, واقعا تحمل این همه حماقت و کثافت و رذالت و پستی یک جا برام خیلی سخت شده. کاش شرش کم میشد.

من اصلا تصنیف ها و ترانه های شجریان رو گوش نمیدم. اما کسی رو میشناسم که سال ها پیش من رو خیلی اذیت کرد. اون عاشق شجریان بود. دیروز که فهمیدم شجریان داره میمیره, اون آدم به خاطرم اومد. از فکر این که چقدر ناراحته, خوشحال شدم! خیلی دنیام کوچیکه. میدونم

امروز تولد امیره. دو سالش تموم میشه و من خوشحالم که این دو سال گذشته, دو سال دیگه مونده تا امیر بشه یه بچه تو سن دلخواه من. تا حالا پیش مشاور نرفتم. خیلی ها میرن. من نه. تو اداره سرباز جدیدی اومده که مشاوره. روان درمان گر. اومد با جانشین قسمت ما, م

امید, یه زمانی تو زندگی میرسه که کاملا متوجه میشی نقطه عطفی توی زندگیت اتفاق افتاده. این روزها, من دارم وارد میانسالی میشم. تغییراتش رو توی وجودم حس میکنم. کم بودن هیجانات و بیشتر شدن صبر دیگه دنبال عشق نمیگردم بلکه بیشتر دنبال مباحث اقتصادی و خدا